b8fbc572

warme handschoen

Tue, 11 Jun 2024 14:38:39 GMT

De vrouw met de warme handschoen

Ik ben in een huiskamer waar ik al mooie contacten had gehad met andere bewoners aan de eettafel.

Maar daar was Sofie, die niet bij de groep zat.

Zij liet mij weten dat ik niet naar haar toe moest komen. Zij zat in het zitgedeelte op een gemakkelijke stoel.

Ik was zelf wat moe geworden en ging op de stoel die het verste bij haar vandaan stond zitten. Ondertussen ik had nog contact met de mensen aan de eettafel.

Als ik uiteindelijk eens even diep zucht merk ik dat Sofie naar mij kijkt.

Ze heeft een plastic handschoentje gevuld met warm water in haar hand.

Ik zit een beetje onderuit gezakt in mijn stoel en observeer haar rustig. Zij brengt de warme handschoen naar haar gezicht en strijkt er mee over haar wang en aait de handschoen.

Heel rustig pak ik mijn rubberen roze varkentje uit mijn tas en ga haar vanuit mijn stoel zo onopvallend mogelijk spiegelen. Ik aai mijn varkentje, breng hem naar mijn gezicht, zucht eens even lekker en geef een kusje.

Ik zie vanuit mijn ooghoeken dat Sofie mij bekijkt en daar is haar hand die mij wenkt en laat merken dat ik naast haar mag komen zitten. Zorgvuldig houd ik mijn varkentje op dezelfde manier vast als zij de handschoen. Ik blijf haar spiegelen.

Er staat een leeg theekopje.

Zij legt de handschoen heel voorzichtig op het kopje en ik leg heel voorzichtig mijn varkentje daar weer bovenop. We proberen het zo neer te zetten dat het niet valt en Sofie helpt daarbij.

Onze hoofden komen steeds dichter bij elkaar. Als alles goed staat, slaat Sofie een arm om mijn schouders en trekt mij naar zich toe. We zitten eventjes wang tegen wang tegen elkaar. Ik zucht van genoegen.

Dan is het moment over en knikken we naar elkaar. Ik pak heel voorzichtig mijn varkentje weer op en geeft haar heel voorzichtig haar handschoen weer terug, sta op en zwaai haar gedag.

De hele tijd hebben we niets gezegd, alles gebeurde in stilte, in een huiskamer waar personeel rond liep en andere bewoners zaten.

We hadden eventjes een innig contact moment, dat is alleen maar genieten.

zorgboerderij

Mon, 22 Jan 2024 09:46:20 GMT

Lachen op de zorgboerderij

Met een clownsmaatje gaan we naar een zorgboerderij.

We zijn hier voor de eerste keer en als we ons hebben omgekleed en onze oefeningen hebben gedaan zijn we klaar om naar beneden te gaan.

In de boerderij zitten aardig wat mannen en een paar vrouwen. We voelen dat we even een liedje over de boerderij moeten zingen en staan in de deuropening en zingen, ‘boer wat zeg je van mijn kippen’ en over ‘een koetje en een kalfje’. We krijgen applaus en buigen zoals clowns dat kunnen.

Voor deze gelegenheid hadden we allebei een tuinbroek aan en ik had zelfs klompen aan.

We hadden contact en er vlogen allerlei leuke opmerkingen over en weer. Mijn clownsmaatje en ik verspreidden ons over de groep. Ik had mijn mondharmonica bij me en die had ik in de hand en speelde een deuntje, geen liedjes want dat kon ik nog niet, maar bij elke stap een deuntje.

Een meneer was aardappels aan het schillen. Dit deed hij heel zorgvuldig en de aardappels werden in een grote pan gedaan.

Dat vond ik wel interessant en terwijl deze meneer de aardappels schilde floot ik een toon op de mondharmonica, als het ware op de maat en dan keek ik vol bewondering hoe de aardappel in de pan belande. Deze meneer schilde onverstoord door en ik bleef mijn riedeltje rustig herhalen.

Opeens gaat deze meneer lachen, eerst zachtjes grinnikend en later steeds harder terwijl hij schilt en ik op de mondharmonica op zijn tempo meedeed.

Op een gegeven moment schatert deze meneer het uit en de tranen rollen over zijn wangen en dat zegt hij ook. Ik giebel en lach heerlijk mee, samen hebben we even enorme lol. Ook de mensen naast hem moeten lachen.

Een klein fragment van mijn werk als clown. Ik ken de mensen niet. Ik doe mee met wat ik zie en speel er op in. Bij deze meneer was het erg speciaal hoorde ik later van de begeleiding. Hij komt al een tijd bij deze dagbesteding en had nog geen enkele keer gelachen of blij gekeken.

Wat gaat mijn hart dan juichen als ik dat hoor.

Dat ik er ervoor heb mogen zorgen dat deze meneer los kwam en even echt plezier heeft ervaren, een moment van welbevinden, van geluk.

Op deze momenten denk ik dan ook, hier ben ik voor gemaakt…

Ina

Mon, 22 Jan 2024 09:35:13 GMT

Ina

Ik was in opleiding voor contactclown. Ik had een lief handpopje via marktplaats op de kop getikt. Een egeltje. Helaas had hij een klein gaatje in zijn hoofd en ik heb hem daarom een pleister gegeven en de naam Kneusje gegeven. Kneusje ging vaak met mij mee naar het werk. Hij had een plekje in mijn tas en soms in mijn werkjasje.

Ik ben helpende bij een groep ouderen met een vorm van dementie.

Er is een mevrouw, laten we haar Ina noemen, die erg van katten houdt. Ze heeft verschillende kattenknuffels in een mandje liggen waar ze tegen praat. De robotkat heet Miep, vaak riep ze heel hard Miep, Miep.

Ina was vaak moeilijk te stimuleren om uit bed te komen, ze schreeuwt erg als je haar aanraakt en stribbelt tegen en ook is ze dan humeurig, wat de dagelijkse zorg ingewikkeld maakt en voor beide partijen niet prettig.

Deze dag waren mijn collega en ik meerdere malen bij haar naar binnen gelopen. Ina rook niet zo fris en gaf duidelijk aan niet uit bed te willen en met rust gelaten te worden. Dit hebben we gerespecteerd tot de tijd dat iedereen uit bed was en het tegen het middaguur liep.

Omdat ik net had geleerd in de rust en zonder verwachting, in de zin van iets moeten, aan te sluiten, heb ik Kneusje in mijn jasje gestopt. Ik heb tegen de collega gezegd dat ik naar Ina ging en dat ze mij even met Ina alleen moest laten. Ik gaf aan echt even de tijd met haar te nemen.

Voor Ina’s kamerdeur, zucht ik een paar keer en doe ik Kneusje aan mijn hand. Ik stap al neuriënd naar binnen en zak door mijn knieën voor het bed, op gezichtshoogte van Ina. Ina schuift haar dekbed nog iets verder omhoog en heeft een stuurs gezicht en haar ogen stijf dicht, ze ligt op haar zij naar mij toegedraaid. Ik blijf zachtjes neuriën en in het zichtveld van Ina begin ik te spelen met Kneusje. Na een momentje duwt Ina haar dekbed wat van haar gezicht en doet haar ogen open en heel snel weer dicht. Maar ik zie een iets veranderde gezichtsuitdrukking en ik blijf neuriën en met Kneusje in haar gezichtsveld spelen.

Ineens doet Ina haar ogen open en begint hard te lachen en te giebelen, haar hand komt onder het dekbed vandaan en reikt naar Kneusje en weer is daar de lach. Ze aait Kneusje en zegt Miep Miep en lacht er weer op los. Ik giebel en lach met haar mee, we gaan steeds harder lachen en dan zegt ze ineens dat ze moet plassen en dat ze naar de wc wil.

Dat is mijn teken om snel op te staan en te zeggen dat Kneusje en ik ook erg nodig moeten en of we samen zullen gaan. En zonder enig bezwaar stapt Ina uit bed, blijft lachen en Miep roepen naar Kneusje en vertrekken we alle drie naar de badkamer. Kneusje zat op een rekje in de badkamer toe te kijken. Ina laat zich verder vrolijk helpen bij het wassen en aankleden.

Hierna zit Ina fris en fruitig maar bovenal met een heel goed humeur aan tafel.

Niets verwachten maar afwachten en rust en tijd nemen waren de dingen die toen nodig waren bij Ina. Wassen en aankleden ging op deze manier heel soepel, allebei hebben we genoten, gelachen, gegiebeld.

Wie wil nou niet zo wakker worden en geholpen?

Een win win situatie.

En Kneusje gaat vanaf die tijd [bijna] altijd mee naar het werk, want je weet nooit wanneer hij weer nodig is.

Jan, Piet ,Evert

Wed, 01 Feb 2023 09:46:43 GMT

De jongens

Wauw! Wat was dat een mooie ochtend.

Samen met clownsmaatje waren we bij een instelling voor meervoudige gehandicapte mensen. We kwamen in een huiskamer en waren ons clowneske zelf. Ik scande de mensen, 1 aan de tafel, 1 in een grote liggende rolstoel,1 op een stoel, 1 op de bank, 1 aan de tafel en 1 lopend en 1 aan de andere tafel. Contact en aandacht was er meteen en we gingen ieder onze eigen weg. Ik liep naar Jan op de stoel en toverde mijn doekje tevoorschijn en was daar mee aan het rommelen. Er verscheen een glimlach op Jan z’n gezicht. Jan leek wat verlegen en ja dat was ik ook, ik verschool me achter mijn doekje. Omdat ik van de bank vandaan een muziekje hoorde en ik die herkende begon ik bij Jan te hummen en neuriën. We hadden de grootste pret. Voorzichtig blies ik tegen mijn doekje en hield het doekje Jan voor en zowaar, Jan blies terug. Na even zo heen en weer te blazen en te neuriën keek ik naar Piet op de bank, zwaaide en blies met mijn doekje naar Jan en naar Piet. Heel langzaam schoof ik naar Piet. Op het andere puntje van de bank ging ik zitten, nog steeds in contact met Jan en ook in contact met Piet. Ik schoof steeds een stukje verder naar Piet, keek hem niet aan, maar keek naar het pianootje op zijn schoot en neuriede mee en blies dan weer op mijn doekje. En ineens hoor ik van Piet een lach. Ik kijk op en hou het doekje voor hem en hij blaast en giebelt. En laat ik nou ook goed kunnen giebelen, dus giebelen we samen, blazen om de beurt naar het doekje en giebelen weer. Ik knik nog eens naar Jan en lach en Jan lacht terug.

Ik richt me nu volledig op Piet en we hebben enorm plezier. Op een gegeven moment geef ik Piet het doekje en hij houdt het doekje voor zijn gezicht en blaast en daarna blaas ik. Hij lacht en giebelt nog steeds en zo gaan we nog even door. Wat een schik hebben we samen.

Na een tijdje ga ik naar Evert aan de tafel, nog steeds even kijkend naar Piet en zijn doekje en als ik voordoe dat ik blaas, blaast Piet weer tegen het doekje in zijn hand en giebelt. Bij Evert besluit ik van de zijkant voorzichtig aan te schuiven, wel zo dat hij mij ziet en ik kijk naar de tablet waar hij een spel mee aan het doen is. Ik hum een klein beetje en kijkend naar de tablet schuif ik dichter naar hem toe. Hij kijkt niet op. Omdat hij niet opkijkt besluit ik hem ook niet aan te kijken maar me helemaal te richten op de tablet en hem via mijn ooghoeken te spiegelen, beetje hummen, beetje met mijn armen heen en weer en verder kijkend naar de tablet. Opeens is daar zijn arm om mijn nek en hij trekt mij naar zich toe en zo zitten we even samen wang tegen wang en kijken samen naar wat hij aan het doen is op de tablet. Net zo plotseling dat hij mij naar zich toetrok, duwt hij mij weer weg en dat is het teken voor mij om verder te gaan.

Van al deze indrukken ben ik zogenaamd erg moe en ik plof op de grond en begin erg luidruchtig te gapen. Ineens is Jan er met een kussen en, ja, dan moet ik echt even liggen op het kussen. Maar ik mis mijn doekje en roep zachtjes doekje doekje. Jan sprint naar Piet, smoest even met hem en daar is Piet die het doekje over mij heen legt. Ik zucht van genoegen. Jan en Piet gaan in kleermakerszit bij mij zitten. Ik lig nog steeds languit op de grond. Daar komen ook twee andere mensen en mijn clownsmaatje om mij heen zitten en samen hebben we nog veel plezier.

Even een paar prachtige momenten tijdens mijn opleiding. Het allermooiste was toen we wegliepen en de begeleidster achter ons aan liep. Ze vertelde dat Piet bijna nooit aan activiteiten mee wilde doen. Dat hij altijd maar op de bank zat met zijn pianootje. Ze had kippenvel gehad toen Piet ineens van de bank kwam en bij mij op de grond kwam zitten en daar zat te giebelen. Zo mooi dat wij dat voor elkaar gekregen hadden zei ze. Wat prachtig om dit terug te krijgen. Wat mooi dat tijd en rust om echt contact te maken zoveel kan doen.

Contactclown, het mooiste werk dat er is.

Werk

Wed, 01 Feb 2023 07:36:06 GMT

Invloed

De invloed van contactclown in mijn werk als zorgverlener?

Er is een mevrouw, laten we haar Ada noemen. Ada is heel eerlijk in haar emoties en in wat ze wel wil en wat niet. Het is vaak van haar gezicht af te lezen vind ik. Ada houdt niet van vreemde of nieuwe gezichten, ze snauwt deze mensen van zich af en kan schelden en zelfs slaan en echt lelijke dingen zeggen. Ze heeft goede dagen en slechte dagen.

Deze morgen wist ik nog niet wat voor dag ze had, ze lag nog op bed.

Wat ik wèl wist was dat ze de dag ervóór niet uit bed wilde en dat ze niet verzorgd wilde worden, ze liet de zorg niet toe. Dit houdt in dat ze een hele dag en nacht in haar eigen viezigheid lag, met het gevaar dat haar liezen nog meer geïrriteerd werden dan ze al waren.

Mijn eerste actie was, met mijn collega afspreken dat ik graag Ada wilde verzorgen deze morgen en dat ik alleen met haar wilde zijn en dat ik daar alle tijd voor wilde nemen. Dit laatste is altijd een winpunt, tijd nemen.

Daar ging ik, de dag ervoor had ik een mooi kinderliedje met een fantastisch refrein gehoord en dat zong ik toen ik bij haar binnenkwam en zag dat ze wakker was. Ze draaide haar hoofd naar mij om, ik was nog wat op afstand, mijn liedje herhaalde ik en ze keek mij aan en ineens komt er een hele grote lach en strekte ze haar handen uit. Dat liet ik niet langs me heen gaan, dus ik was héél snel bij haar. Ze drukt mij tegen zich aan voor een dikke knuffel en een paar zoenen en met een grote zucht zegt ze, wat ben ik blij dat jij er bent. Ik beaam dat ik het ook blij ben om haar te zien en zing mijn liedje nog eens. De penetrante urine- en …geur probeer ik te negeren. Ik geef even helemaal aandacht aan haar en verder niets. Ik vraag of ik even haar mooie muziek aan mag doen, Don Williams is haar favoriet, en als de eerste klanken aanzwellen maak ik een dansje. Ik zeg dat ik deze muziek prachtig vind en of zij dat ook vindt? Zo genieten we even van muziek, van elkaar, in alle rust. Na een paar minuten vraag ik of ze wil wassen en aankleden, maar dat doe ik op mijn manier, met brabbelwoorden. Ze begrijpt er niets van en ik herhaal het nog eens en ik stop er een woord als ‘even poedelen’ in en ze begint weer te lachen en ze praat mij na en samen lachen we om de gekke brabbel woorden.

Ze zegt dat ze wel uit bed wil. Ik vertel haar rustig dat ik haar wil helpen en dat we het samen op bed gaan doen. Ada stemt met alles in en werkt echt heel goed mee. We maken grapjes en als er een voor mij bekend liedje van Don voorbijkomt, zing ik zachtjes mee terwijl ik haar pijnlijke liezen verzorg. Ada neuriet en zingt ook mee en soms raakt ze wat geëmotioneerd door de muziek en zegt ze dat dit haar favoriete liedje is. Ik zeg dat het ook een prachtig lied is en dat ik er ook zo van geniet.

We zitten samen even in een afgeschermde bubbel en ik geniet ervan dat ze blij is en ik haar pijnlijke plekken mag verzorgen zonder enig gemopper, ja pijn heeft ze, dat maakt haar niet vrolijk, haar gedrag kan hierdoor zó omslaan, maar dat wat er nù is, dat buit ik uit, zoveel mogelijk.

Op een gegeven moment hoor ik dat iemand de deur opendoet en vraagt of alles goed gaat. Ik merk meteen dat onze bubbel verstoord is, ik zeg niets, probeer de bubbel te behouden, neurie verder, steek mijn duim omhoog en wuif haar weg, ik blijf staan zoals ik sta om niets te verstoren. Misschien niet zo aardig, maar ik heb er veel voor over om Ada zonder negativiteit van haar kant of die van mij, in haar rolstoel te helpen. Ik gun het haar zo.

Dit gun ik iedereen. Een fijn verzorg moment. Een fijn contact.

Nu doe ik niet veel anders dan ik normaliter deed, maar door mijn ervaringen als contactclown zie ik steeds meer hoe belangrijk het is om bij de mens met breinschade tijd te nemen en oprechte aandacht te geven en aan te sluiten.

Ik ben ook gewoon een mens, soms lukt het mij ook niet.

Dan wil ik toch even kwijt dat je altijd weer kunt proberen. Geniet van de momenten dat het wèl is gelukt, als je samen plezier hebt gehad en toch iemand de zorg hebt kunnen geven die echt nodig was. Tja en dat Ada dan niet haar tanden wilde poetsen, dat is weer van latere zorg. Dat zet ik dan maar in de rapportage voor de volgende collega.

Ada zit in haar rolstoel en wil zelfs nog wel een luchtje op en dan krijg ik nòg meer knuffels en kusjes en rijd ik haar neuriënd naar de huiskamer waar ze haar ontbijt nuttigt.

Zij glimlacht, ik glimlach, yeah!

In de krant

Sat, 12 Nov 2022 11:03:50 GMT

In de zaterdagkrant van 15 oktober

Hier is het dan, een hele pagina met een grote foto. Wat een verrassing. Om het artikel via de app te lezen was al een feestje maar toen ik het artikel in de krant zag, was mijn verwachting overtroffen door de enorme foto. Zo leuk! En Joke liet het allemaal gelaten over zich heen komen.

Wat een mooi artikel. (bloos, bloos)

Ik hoop dat ieder, die in de zorg met kwetsbare mensen werkt, een verschil wil maken door de mens anders te benaderen. Hiervoor hoef je echt geen clown te zijn. Maar neem eens dat minuutje extra om echt contact te maken, de mens te zien en aan te sluiten en kijk wat er gebeurt en ga er even in mee. Ik hoop dat er voor de bewoner/cliënt mooie, kostbare en waardevolle momenten gaan ontstaan en daardoor ook voor jou.

Hoe één clown het leven van bewoners van een zorgcentrum verandert: ‘Hé tuttebel, ben je er weer’ | Topverhalen Amersfoort | AD.nl

Aan het bed

Sat, 22 Oct 2022 09:48:26 GMT

Nieuwsgierig

Om het hoekje neem ik een kijkje.

Daar ligt ze.

In bed.

Haar ogen beginnen ineens te stralen als ze mij ontdekt. Haar handen gaan in de lucht. Ze wenkt me naar binnen en zegt: "Wat ben je mooi!". Verheugd door haar aandacht draai ik, als Aagje, even een rondje om mijzelf.

Mevrouw ligt vandaag op bed en van de zorg begreep ik dat ze behoorlijk achteruit is gegaan.

Bij deze mevrouw ben ik eerder op bezoek geweest en wat mij toen opviel is dat ze van mooie mensen houdt. Vandaag spring ik hier op in. Zij is mooi en ik bewonder haar van top tot teen. Het contact is meteen tot stand gekomen en samen beleven we mooie momenten, heel dicht bij elkaar en zij met een constante glimlach op haar gezicht. Ik pak een roze sjaaltje er bij en we bewonderen de kleur en het materiaal en bekijken of hij mooi staat bij mevrouw of bij mij. Mevrouw houdt het sjaaltje vast en geeft haar mening. Ik vind alles prachtig en mooi wat mevrouw zegt en doet.

Ik zie dat mevrouw enorm geniet en dat ontroert mij. Van lieverlee komen onze hoofden steeds dichter bij elkaar en op een gegeven moment mag ik haar handen pakken en laat ik zien dat ik enorm geniet van haar. Ik mag zelfs even op haar bed mijn hoofd neerleggen. We zitten samen even in een heerlijke bubbel.

Dan is het tijd om afscheid te nemen en mevrouw zwaait mij liefdevol uit en ik zwaai terug en met een klein liedje loop ik tevreden haar kamer uit en ga op zoek naar andere mensen.